Ferrari werkt aan scherpere, krachtigere Purosangue als vlaggenschip
Volgens meerdere bronnen ontwikkelt Ferrari een krachtigere, meer op de bestuurder gerichte versie van de Purosangue, met een debuut dat waarschijnlijk in de tweede helft van 2026 plaatsvindt. Die bronnen wijzen op twee mogelijke routes: een apart performance-model, of een agressiever Assetto Fiorano-pakket dan voorheen. Reuters meldde dat Ferrari dit jaar vijf nieuwe modellen wil lanceren, waardoor een scherper afgestelde Purosangue goed past in de huidige productcyclus.
De huidige Purosangue vertrekt al vanaf een bijzonder hoog niveau. Ferrari’s eerste vierdeurs, vierzitsmodel heeft een atmosferische 6,5 liter V12 die 725 pk levert bij 7.750 tpm, en sprint vanuit stilstand in 3,3 seconden naar 100 km/h. Met andere woorden: Ferrari probeert hier geen zwakke basisauto te redden. Het merk zoekt manieren om het karakter aan te scherpen en de Purosangue dichter bij het traditionele ideaal van een echte rijdersauto te brengen.
De logica van Assetto Fiorano wijst de weg
Als Ferrari de bekende Assetto Fiorano-formule volgt, richten de ingenieurs zich op drie hoofdknoppen: gewicht verminderen, aerodynamische downforce verhogen en de dynamische reacties van de auto strakker maken. Ferrari gebruikt de naam Assetto Fiorano al langer om precies dat soort behandeling aan te duiden. Bij andere modellen betekent het doorgaans onderdelen van carbon, aanpassingen aan het onderstel en een afstelling die sterker richting circuitgebruik leunt.
Toegepast op de Purosangue is dat recept commercieel goed te verdedigen. Het vergroot de emotionele aantrekkingskracht zonder dat Ferrari een volledig nieuwe architectuur hoeft te ontwikkelen. Voor een bedrijf dat precies weet hoeveel het kan vragen voor wat meer drama en wat minder compromis, is dat een handige troef.
Exclusiviteit maakt de businesscase nog sterker
Ook zakelijk gezien oogt de redenering overtuigend. Het orderboek van Ferrari, zo stelt de topman van het bedrijf, loopt al door tot eind 2027. De vraag blijft zeer sterk, terwijl de productie van de Purosangue bewust wordt begrensd tot minder dan 20 procent van de totale leveringen om exclusiviteit te behouden.
In die context geeft een duurder en winstgevender vlaggenschip Ferrari ruimte om de opbrengsten te verhogen zonder het productievolume op te schroeven. Simpel gezegd: Maranello zou geen sportievere Purosangue bouwen omdat dat nodig is. Het zou het doen omdat de markt bereid is fors te betalen voor een nog geconcentreerdere dosis van wat de auto nu al behoorlijk goed doet.
Meer dan een kleine modelaanpassing
Voor Ferrari zou dit meer betekenen dan een routineuze uitbreiding van de line-up. Het zou bevestigen dat het merk, zelfs in een tijdperk dat door elektrificatie wordt gevormd, een atmosferische V12 nog altijd ziet als een serieus zakelijk argument, en niet alleen als nostalgische verwennerij.
Een radicalere Purosangue zou Ferrari in staat stellen twee dingen tegelijk te doen. Het houdt traditionalisten stevig aan boord, en het haalt nog meer waarde uit een platform waarvoor kopers nu al in de rij staan. In Maranello geldt dat doorgaans als een bijzonder elegant probleem.
